Posts

Showing posts from December, 2016

शिशु अस्तित्व

एकछिन आँखा चिम्म गरेर केही पाइला सार्न खोजे, सकिन सकिन उठाउन गाडिएका दुई खम्बा, फगत कम्पन बाहेक टसमस पनि भएन फेरि अर्को जमर्कोमा लगाम छुटेजस्तो भयो भय हो या त केहि पैताला केहि सलबलाउन थाल्यो एकदुई कदम अगाडि के बडेको पृथ्वीको परिक्रमा तिव्र भयो; बन्धु! लग्लगाउदो आधारको भर कहाँ लोचनलोक परित्याग गर्ने महात्मा म कहाँ  अतिरञ्जित आकर्षणको विकल्प आकारविहिन शिशु अस्तित्व कहाँ ।

उ प्रात: चिर्बिर्‍याउछे

घरी दायाँ अनि बायाँ डुलिहिड्ने चञ्चल चक्षुले वातावरणीय वस्तुस्थिति नियाल्दै, बुझ्दै अनि काटिकुटी केही निर्क्योल गरि आफ्ना ओठका ढकनि उघार्दै उ प्रथम प्रात: चिर्बिर्‍याउछे, च्याठिन्छे र शान्त हावापुरीमा कम्पन पैदा गरेर खैलाबैला मच्चाइदिन्छे मिर्मिरेको सन्नाटा भङ्ग गरिदिन्छे, मीठो तन्द्रा खलबलाइदिन्छे र खालबलाइदिन्छे भावविहिन मुडाहरु।

मैले चोरेको पचास रुपैया

भुटेको भात, रोटी अनि मकै भट्मास दिनहु खान नत्र चिउरा चपाउन अभ्यस्त  मेरा दन्त, र स्वाद नपाएको जिब्रोले चक्लेट, क्यान्डी, चाउचाउ र दालमोठका प्यकेटमा बालसखाले मुखै रसाउने गरि आनन्द लिएको देखेर आकाशको फल आँखा तरि मरको घुटुक्क थुक निल्नु बाहेक विकल्प थिएन, र थिएन चेतनाको सानो कण, बोध मेरो क्षणिक लालसाको परिणामको थिए म त व्यग्रतामा लिप्त चक्लेट, चाउचाउ र दालमोठका अमृतान्न स्वादको खस्रो, सार्हो र गिलो छोडी मीठो, गुलियो अनि पिरोलाई पछ्याउँने मेरो धोको, के थाँहा मलाई यिनका पुर्खा एकै हो के थाँहा मलाई पचासको मजा केवल पाँच मिनेट हो असल चरित्र पोतिएको क्यानभास दाग र धब्बाको पोतो हो के थाँहा मलाई मायाले सुम्सुम्याउने मेरा गालामा त्यो पचाँस रुपैया कहिले नमेटिने पाँच औलाको डाम हो ।