Personal Blather Board

                                                                                   Early Morning Fog on the hills of Suntakhan Photo: Rupak Bhandari चिसो यो बिहानीको      शीतल, शान्त यो सेतो परिदृश्य कुहिरोले ढाकेको बस्तिको ।। 

Quashed in a closed compartment  gasping for air  an inlet came to rescue  cooled, let list return  in the drab atmosphere

                   "भूकम्प पश्चातको बसाई कहिले त्यो पहिलाको बसाई हुन सकेको छैन। एक न एक आवश्यकताले सधै भौतारिनु पर्ने अनि फिरन्ते भै फिरि लगाउने जोगि झै वरपर डुल्दा डुल्दै जीवन केवल विचरणमा व्यथित हुने आशंका लाग्छ",भन्छन् रामबहादुर तामाङ। एकातिर जुम्ल्याहा सन्तान गुमाएको शोकबाट अझै व्युतिन नसकेकी राममायालाई समहाल्नुछ भने अर्कोतिर कुम्भकर्न निन्द्राबाट नब्युझिएको घरलाई उठाउनु पनि।बर्खा आउनु अगावै भरपर्दो ओतको चाजोपाजो मिलाउनुछ, बर्खा लग्ने बित्तिकै गैरी खेतमा धानका बाला झुलाउनुछ, बर्खा आउने बित्तिकै केटकेटिलाई    ...   केही पनि छैन। सम्पूर्णलाई समाल्न खोज्ने रामबहादुरलाई समाल्ने भने कोहि भएन । चाहेर पनि कलिला कोपिलाहरुलाई बिर्सनसकेका छैनन् उनले र बिर्सुन पनि कसरी ? सानैदेखि हातका औंला समाइ घरखेत चहारेको पनि हिजोअस्ती त होनि, हिजो त होनि। दैव पनि कति निष्ठुरी ती कलिला कोपिलामा नै आँखा गाड्नुपर्ने र बेलै नभइ टपक्क टिप्नुपर्ने ।                           ...

Doppelganger or apparition ? Similar build, fair enough strides. Isn't she ... ?  She perpendicularly made her way  to "my way" across the threshold to a shrine. In a brisk "follow" that followed she looked  the one I acquainted,  one I relished time with  one who cracked a few when everyone "cracked"  one who boarded perpetual smile and a healing touch  one with a resemblance of Teresa and Nightingale  one who lived for others  one with a silky hair crush to all those we were  but suddenly creeped in the silence sealing my lips as she turned around and she faced me.

Asaar round the Corner : Rain about to pour down in Suntakhan   Photo: Rupak Bhandari सुस्केरा हाल्दै उ यतै आउँदैछ  पवनलाई दूत बनाइ सारालाई सुचित गर्दैछ  लाजले होकि खै गिरि घुम्टो ओढ्दै मुसुमुसु हाँस्दैछे  नदिनाला, छहरा लाग्छ त्रासदिको संकेत गर्दैछन्  चराचुरुङ्गी बेसिँ झर्दै छन्, चमेरा ओडार पस्दैछ्न्  भ्यागुताको ट्वारट्वार टड्कारै सुनिन्छ  घाम, पानी र बादलले आकाशमा लुकामारी खेलेको देखिन्छ  बादल आफै सुसाउन खोजे जस्तो  असारको स्वागतमा अनगिन्ती तोपको सलामी दिदै  ||

Riding on the carriage on a bumpy track  she tucked her right hand to this elbow He, though, busy scouting his way through a fair traffic  desperate to provide her a ride she would remember,  and there she was gracing the motion picture  on a floating vehicle.

Source: en.clipdealer.com Pretending to be lost  she's all ears to her ear phone or pretending to do so,  running her little fingers over the screen in haste too.  A mere bench apart yet seems mile far  dumb, deaf she pretends gaze fixed at the front wall: frigid and lost.  The sleek tresses doing its every bit to veil her countenance. The clutch on the woods  hoping to nullify the shake inside her.  The floating fragrance, the floating curls  don't help but for a mute smile                                                                              and sad me, prolongs the standoff                                                   ...

अस्तित्व जलेर, डढेर, गलेर खारानी हुन  अग्निको छोटो स्पर्श नै काफी छ  किनारामा कोरिएको मानचित्र क्षण भरमै गायव हुन  केवल पानीको एउटा छाल नै काफी छ  मनको ऎनामा देखिएको विशाल संसार टुक्राटुक्रा हुन केवल सानो धक्का नै काफी छ  नियन्त्रीत जहाज अनियंत्रित हुन वायुको सानो चाप नै काफी छ  रक्षक मानिएकी पृथ्वीलाई भक्षक हुन संक्षिप्त भौगोलिक उथलपुथल नै काफी छ  स्वतन्त्रता, स्वाधीनताको यूगिन उपलब्धी खोसिन क्षूद्र राजनैतिक स्वार्थ नै काफी छ  वर्षभरिको मिहिनेत-परिश्रमको बाली नष्ट हुन भूसुने किरा नै काफि छ  स-साना भन्दा स-साना तत्त्वबिचको छोटो क्रियाले अमुल्य आविष्कार हुन काफी छ सानो सानो कारक नै काफी छ।

Savouring every bit, every tilt and turn,  grass, mud and stone relishing on stale, stink and putrid resolving matters as they come  re-live in own terms abandoning the haunted house of vanity  Peace of mind attained definitively.

    ©Rupa Bhandari Descending bubbles of joy, omnipresent and omnipotent with the windowpane a while  and in no time sliding over effortlessly often sneaking their way in and falling over me.  Dank my face, spilling on my arms  and bloating away they imply a message. Give in to the joy, embrace the lighter side of you,  let the merry transport you to a wonderland. Time to let go, let you loose and embrace it wholeheartedly.